The Bodhisatta as a Lion

မင်းတရားကြီး၏ ဉာဏ်

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်အနီးတွင် လွန်စွာခမ်းနားသော တောကြီးတစ်တော ရှိလေသည်။ ထိုတောကြီး၏ အလယ်တွင် ဗောဓိသတ်မင်းသည် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်အဖြစ် လူဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုခြင်္သေ့ကား တောကြီး၏ မင်းအဖြစ် အုပ်ချုပ်လျက်ရှိ၏။ သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး၊ အလွန်တရားမျှတ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကြီးတစ်ပါးသည် ထိုတောကြီးကို ဖြတ်၍ ခရီးသွားရ၏။ သူသည် နန်းတော်သို့ အရောက်နောက်ကျသဖြင့်၊ မြေခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်၍ အမဲလိုက်ရန် စီစဉ်လေသည်။ မြေခွေးကား အလွန်ယုတ်မာပြီး၊ အလွန်လိမ်လည်တတ်၏။

“အို... မြေခွေး၊ ငါ့အား ကူညီပါဦး။ ငါ့အား အမဲလိုက်ရန် ကူညီပါဦး။” ဟု မင်းကြီးက ပြော၏။ မြေခွေးသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် မင်းကြီးအား အမဲလိုက်ရန် ကူညီမည်ဟု ကတိပြုလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ငါသည် အရှင်မင်းကြီးအား အလွန်ကူညီမည်။ ငါသည် အရှင်မင်းကြီးအား အမဲလိုက်ရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကို ပြောပြမည်။” ဟု မြေခွေးက ပြော၏။ ထို့နောက် မြေခွေးသည် မင်းကြီးအား တောကြီး၏ အလယ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုနေရာတွင် ခြင်္သေ့တစ်ကောင် ရှိ၏။ ထိုခြင်္သေ့ကား အလွန်အစွမ်းထက်၏။ သင်သည် ထိုခြင်္သေ့ကို မတိုက်ခိုက်ပါနှင့်။” ဟု မြေခွေးက သတိပေးလေသည်။ မင်းကြီးသည် မြေခွေး၏ စကားကို ကြား၍ မယုံကြည်လေ။

“အဘယ်ကြောင့် မတိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။ ငါသည် အသင်အား အမဲလိုက်ရန် ကူညီပါဟု ပြော၏။” ဟု မင်းကြီးက မေး၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုခြင်္သေ့ကား အလွန်အစွမ်းထက်၏။ သင်သည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ထိုခြင်္သေ့ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်။” ဟု မြေခွေးက ပြော၏။

မင်းကြီးသည် မြေခွေး၏ စကားကို ကြား၍ စိတ်ဆိုးလေသည်။ သူသည် မြေခွေးအား ရိုက်နှက်ပြီး၊ တောကြီး၏ အလယ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားလေသည်။ သူသည် ခြင်္သေ့ကို မတွေ့ရသဖြင့်၊ အလွန်ဒေါသထွက်လေသည်။

“ဤမြေခွေးကား ငါ့အား လိမ်လည်ခဲ့ပြီ။” ဟု မင်းကြီးက တွေးမိ၏။ ထိုအချိန်တွင်၊ သူသည် ခြင်္သေ့၏ အော်သံကို ကြားရလေသည်။ သူသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

“အို... ငါကား သေရတော့မည်။” ဟု မင်းကြီးက ညည်းတွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ ခြင်္သေ့ကား ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းကြီးအား မြင်လေသည်။

“အချင်း လူ၊ အသင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤတောကြီးသို့ လာသနည်း။” ဟု ခြင်္သေ့က မေး၏။ မင်းကြီးသည် ခြင်္သေ့၏ အော်သံကို ကြား၍ အလွန်တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ငါသည် လမ်းမှား၍ ဤတောကြီးသို့ ရောက်လာခဲ့၏။ ငါသည် အရှင်မင်းကြီးအား အန္တရာယ်ပြုမည် မဟုတ်။” ဟု မင်းကြီးက ပြော၏။

“အသင်ကား မမှန်ကန်။ အသင်ကား ငါ့အား တိုက်ခိုက်ရန် လာခဲ့၏။” ဟု ခြင်္သေ့က ပြော၏။ မင်းကြီးသည် ခြင်္သေ့၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းကြီးကား အလွန်တရားမျှတတော်မူ၏။ ငါသည် မင်းကြီးအား မတိုက်ခိုက်ပါ။ သို့သော်လည်း၊ မင်းကြီးကား ငါ၏ အစားအစာကို မယူပါနှင့်။” ဟု ခြင်္သေ့က ပြော၏။

“ငါသည် အသင်၏ အစားအစာကို မယူပါ။ ငါသည် မင်းကြီးအား အလွန်လေးစား၏။” ဟု မင်းကြီးက ပြော၏။ ထို့နောက် ခြင်္သေ့သည် မင်းကြီးအား တောကြီးမှ ထွက်ခွာရန် ခွင့်ပြုလေသည်။ မင်းကြီးသည် ခြင်္သေ့အား အလေးပြုပြီး၊ မိမိ၏ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

“ဤခြင်္သေ့ကား အလွန်ဉာဏ်ပညာ ရှိ၏။ သူကား ငါ့အား မတိုက်ခိုက်ဘဲ၊ ငါ့အား လမ်းပြသခဲ့၏။” ဟု မင်းကြီးက တွေးမိ၏။ ဤကား ဗောဓိသတ်မင်း၏ ဉာဏ်ပါရမီကို ပြသသော အဖြစ်အပျက်တည်း။